Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, νομίζω ότι θα πρέπει κάποια στιγμή να αρχίσουμε όλοι να έχουμε έναν ξεκάθαρο τρόπο με τον οποίο μιλάμε για τα θέματα της Δημόσιας Διοίκησης. Δεν γίνεται ανάλογα με τη θέση που βρισκόμαστε, ανάλογα με το αν το ΠΑΣΟΚ είναι στην αντιπολίτευση ή στην κυβέρνηση, ανάλογα με το αν η Νέα Δημοκρατία είναι στην αντιπολίτευση ή στην κυβέρνηση, οι οπτικές για τα ζητήματα της Δημόσιας Διοίκησης να αλλάζουν.

Οφείλουμε κάποια στιγμή να έχουμε μία ξεκάθαρη θέση και στάση. Και νομίζω ότι το πρώτο ερώτημα, στο οποίο θα πρέπει κάποιος να απαντήσει, είναι αν στην Αίθουσα εδώ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, είμαστε ικανοποιημένοι από τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί σήμερα το ελληνικό δημόσιο, αν θεωρούμε ότι όλα πάνε καλά, αν θεωρούμε ότι παρέχει τις υπηρεσίες που πρέπει να παρέχει στον πολίτη, αν θεωρούμε ότι είναι φθηνό, αν θεωρούμε ότι έχει πολλούς ή λίγους δημοσίους υπαλλήλους, αν θεωρούμε ότι είναι παραγωγικό μ’ αυτήν την έννοια ή όχι.

Εμείς να ξεκαθαρίσουμε τη θέση μας. Θεωρούμε ότι το ελληνικό δημόσιο έχει πάρα πολλούς δημοσίους υπαλλήλους, θεωρούμε ότι παρέχει εξαιρετικά κακές υπηρεσίες στον πολίτη, θεωρούμε ότι είναι γραφειοκρατικό, είναι διεφθαρμένο και υπ’ αυτήν την έννοια όντως, για να θυμηθώ τα λόγια κάποιου, είναι ο μεγάλος ασθενής και ενδεχομένως, πράγματι, θα έπρεπε να επανιδρυθεί.

Το μεγάλο ερώτημα είναι: Γιατί δεν συνέβη αυτό; Και υπάρχει μία πάρα πολύ απλή απάντηση. Γιατί για να το κάνεις πρέπει να έχεις μία στράτευση στο συγκεκριμένο στόχο. Πρέπει να είσαι αφοσιωμένος στο συγκεκριμένο σκοπό. Και πρέπει επιτέλους, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, να μπορείς να πεις όχι. Και θα μου επιτρέψετε να πω με όρους αγοράς, όχι μόνο το πιο εύκολο πράγμα, αλλά και εύλογο είναι ότι σήμερα όλοι όσοι έχουν πρόβλημα εργασίας να θεωρούν ως ιδανική λύση την καταφυγή στο δημόσιο. Πράγματι έτσι είναι. Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι καλύτερα πληρωμένοι, είναι προστατευμένοι σ’ ένα καθεστώς μονιμότητας, δεν έχουν το άγχος ότι αύριο θα χάσουν την εργασίας τους, τα ταμεία τους είναι καλύτερα, η ιατροφαρμακευτική τους περίθαλψη είναι καλύτερη. Επομένως με όρους αγοράς προφανώς το να βρεις μια δουλειά στο δημόσιο είναι πολύ καλύτερο από το να αναζητάς μία δουλειά στον ιδιωτικό τομέα.

Ερώτηση πρώτη: Είναι παθογένεια αυτό ή όχι; Είναι δυνατόν το όραμα μιας ολόκληρης γενιάς από την πρώτη στιγμή που τελειώνει το πανεπιστήμιο, να είναι να μπει στο δημόσιο; Όχι όραμα δημιουργίας, όχι όραμα καριέρας, όχι όραμα εξέλιξης, αλλά αντίθετα όραμα καλού μισθού, σταθερής δουλειάς, εξασφάλισης, βολέματος για όλη τη ζωή. Αυτές είναι οι συνθήκες ανταγωνιστικότητας στην αγορά εργασίας, παραγωγής; Αυτό είναι που έχουμε σήμερα να πούμε στους νέους; Αυτό είναι που έχουμε να τους προτείνουμε ως πολιτικό σύστημα για την εξέλιξή τους;

Και, βεβαίως, όταν τα λέει κανείς αυτά υπάρχει μία άμεση απάντηση. Ξέρετε, κύριε Βορίδη, είστε κοντά μας; Η ανεργία είναι 20%, τι μου λέτε τώρα; Σωστά. Γιατί όμως είναι 20% η ανεργία; Είναι 20% η ανεργία γιατί δεν υπάρχουν επενδύσεις. Γιατί δεν υπάρχουν επενδύσεις; Διότι το ίδιο το δημόσιο φρόντισε ώστε να λειτουργούμε σε συνθήκες γραφειοκρατίας, διαφθοράς, σε συνθήκες ελλείψεως ανταγωνιστικότητας, ώστε να είναι αδύνατη η κάθε επένδυση. Κοιτάξτε τον ωραίο φαύλο κύκλο. Και εδώ έχουμε τα δύο κόμματα εξουσίας. Το ΠΑΣΟΚ που φέρνει το συγκεκριμένο σχέδιο νόμου έχει ιστορικά τεράστια ευθύνη για τη δημιουργία αυτού του δημοσίου. Είναι αυτό το οποίο πρώτο διόγκωσε το δημόσιο. Έχει όμως ευθύνη πλέον και η Νέα Δημοκρατία διότι την τελευταία κυβερνητική της πενταετία αντί να μειώσει τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων τον αύξησε κατά πενήντα τέσσερις χιλιάδες.

Αυτοί οι οποίοι ήλθαν -το τονίζω- με την κοινωνική συμμαχία των δυνάμεων της αγοράς, με την κοινωνική συμμαχία όλων εκείνων των ανθρώπων που μάχονται για να βγάλουν το μεροκάματό τους, αυτοί που είναι ιδιωτικοί υπάλληλοι, αυτοί που είναι ελευθεροεπαγγελματίες, αυτοί που είναι εργάτες, αυτοί που είναι αγρότες, αυτοί ήταν η κοινωνική συμμαχία της Νέας Δημοκρατίας. Αυτή έδωσε την εντολή του περιορισμού αυτού του κράτους, του εξορθολογισμού του.
Αυτή είναι που κατ’ εξοχήν προδόθηκε και διαψεύστηκε.

Και επιτρέψτε μου να ξεκαθαρίσω και κάτι γιατί το ακούω από πτέρυγες. Λέει: Η λαϊκή Δεξιά θα υπερασπιστεί τα προνόμια των εργαζομένων και τα κεκτημένα τους. Η λαϊκή Δεξιά θα φροντίσει ώστε αυτοί οι άνθρωποι να αποκατασταθούν.

Με συγχωρείτε. Αυτοί οι οποίοι πρέπει να αποκατασταθούν, είναι αυτοί οι οποίοι βρίσκονται εντός του δημοσίου με παχυλές αμοιβές έναντι των ιδιωτικών υπαλλήλων που δουλεύουν με τα 600 ευρώ; Αυτοί οι οποίοι ευρίσκονται εντός του δημοσίου είναι αυτοί που πρέπει να προστατευθούν για να μη χάσουν τα κεκτημένα τους έναντι όλων αυτών που μοχθούν και αγωνιούν νυχθημερόν για τις οικογένειές τους;
Εδώ, λοιπόν, να ξεκαθαρίσουμε. Αυτές είναι οι αρχές. Εδώ έρχεται μία ρύθμιση. Να τοποθετείτε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι. Το ΑΣΕΠ είναι ένα καλό σύστημα; Εγώ θα πω ότι, με όλες τις ατέλειές του, είναι πολύ καλύτερο από τους ρουσφετολογικούς διορισμούς.

Δεύτερη τοποθέτηση: Θα πάμε και σε άλλες προσλήψεις για το δημόσιο; Εμείς να τοποθετηθούμε: Πάγωμα των προσλήψεων. Όχι το πάγωμα που εξήγγειλε ο Πρωθυπουργός, που εξήρεσε τους τρεις βασικούς τομείς στους οποίους γίνονται προσλήψεις, υγεία, ασφάλεια και παιδεία. Μα αυτοί είναι οι τρεις βασικοί τομείς στους οποίους γίνονται οι προσλήψεις. Τι πάγωμα τότε; Και όχι πάγωμα για δύο χρόνια. Πάγωμα μέχρι τη στιγμή που θα μπορέσουμε να πούμε ότι, πράγματι, εξορθολογίστηκε η λειτουργία του δημοσίου.

Και τρίτο και τελευταίο: Εγώ σκέφτηκα πολύ, γιατί καταλαβαίνω και τη θέση όλων αυτών οι οποίοι μέχρι τώρα με συμβάσεις έργου, με συμβάσεις μαθητείας εργάζονταν στο δημόσιο. Και, πράγματι, υπάρχει ένα κοινωνικό ζήτημα εδώ. Και, πράγματι, έχουν τα δίκια τους. Και τα δίκια τους να παραπονιούνται και προς τη Νέα Δημοκρατία και προς το ΠΑΣΟΚ.

Ωστόσο, υπάρχει ένα καταλυτικό επιχείρημα για τη μοριοδότηση, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι. Εάν μοριοδοτηθούν με τον τρόπο που ζητάει η Νέα Δημοκρατία, δεν θα μπορέσει να υπάρξει συμμετοχή οιοδήποτε τρίτου για πολλά χρόνια σε οποιαδήποτε διαδικασία προσλήψεως. Αυτό να το ξεκαθαρίσουμε στον ελληνικό λαό. Αυτό είναι το οποίο θέλει η Νέα Δημοκρατία; Να αποκόψει την πρόσβαση στους διαγωνισμούς και στην εργασία του δημοσίου για όλα αυτά τα επόμενα χρόνια;

Άρα, λοιπόν, εδώ ο καθένας θα πάρει τις ευθύνες του, τις ευθύνες του απέναντι στο λαό, τις ευθύνες του απέναντι στη δημιουργία, επιτέλους, ενός αντικειμενικού συστήματος προσλήψεως.

Την ένσταση -και ευχαριστώ για την ανοχή σας, κύριε Πρόεδρε, ολοκληρώνω σε τριάντα δευτερόλεπτα- κυρίες και κύριοι συνάδελφοι της Νέας Δημοκρατίας, την ακούω. Τι κάνει, λέτε, το ΠΑΣΟΚ; Αφού έχει τακτοποιήσει όλα αυτά τα χρόνια τους δικούς του, στην πραγματικότητα τώρα έρχεται ρεβανσιστικά να διώξει όποιους βρήκαν δουλειά μέσα σε αυτά τα τελευταία πέντε χρόνια. Και μάλιστα, το κάνει αυτό, γιατί θέλει τώρα να ξανανοίξει μία τέτοια διαδικασία που θα βάζει πάλι τους δικούς του από τα παράθυρα.

Η απάντηση εδώ είναι απλή: Ας είμαστε εδώ να το ελέγξουμε, να το καταγγείλουμε και να το δείξουμε στην κοινωνία. Όμως, οφείλουμε σε κάθε προσπάθεια η οποία θέτει όρους, κανόνες, τάξη στο χάος των ρουσφετολογικών προσλήψεων, να σταθούμε αρωγοί. Και γι’ αυτό θα ψηφίσουμε εμείς επί της αρχής το νομοσχέδιο.